Dorian (32): “Waarom wij het bij één kind houden”

Dorian (32): “Waarom wij het bij één kind houden”

Op één of andere manier lijkt het erop alsof een gezin met twee kinderen als de norm gezien wordt. Vrouwen die geen, één of drie (of meer) kinderen krijgen, moeten zich hier altijd voor verantwoorden. Lezeres Dorian (32), moeder van zoon Sem (4) herkent zich hierin.

"Het was mijn grootste droom om ooit moeder te mogen worden. Rondlopen met een kindje in mijn buik, bevallen, borstvoeding geven en daarna allemaal prachtige herinneringen maken. Het leek me fantastisch en tot nu toe is dat het ook. 

Gelukkig

Ik werd eind 2012 zwanger van Sem. Dolgelukkig was, ik toen er een lichtroze streepje op de zwangerschapstest was verschenen. Mijn man was minstens net zo blij. We waren pas getrouwd, hadden allebei een leuke baan en waren net verhuisd naar onze droomwoning. Niets stond ons in de weg om niet extreem te gaan genieten van de komende, spannende periode. 

Tijdens de twintig weken-echo waren er een aantal redenen tot verder onderzoek. Dit heeft enorme impact op mij gemaakt. Ik ben gaan googelen en viel direct van mijn felroze wolk. Gelukkig bleek het na een aantal onmogelijk spannende weken allemaal goed te zitten. Toch bleef dit nare gevoel, dat plotselinge, verstikkende gevoel van machteloosheid en angst me bij. Toen Sem geboren werd, genoot ik intens van hem. Maar ik was ook bang dat het toch niet goed zou zijn. Ik was zó verliefd op hem, dat ik hem het liefst in een glazen kooitje wilde stoppen. 

Angst

Ik durfde hem niet af te geven aan visite (want die hadden vást ziekmakende bacteriën bij zich!), ik durfde hem niet in een eigen bedje te leggen (want hechtingsstoornis!) en ik durfde geen kunstvoeding te geven, hoewel borstvoeding zeer moeizaam ging (want: wat stoppen ze er in die fabrieken allemaal in?). Na een paar hele zware (en mooie, laat dat duidelijk zijn) maanden klaarde de mist op en voelde ik me steeds meer 'mezelf'. Sem was de liefste baby op de wereld. Hij ontwikkelde zich naar behoren, lachte alleen maar, at en dronk goed, sliep prima en hij was alles waar we ooit van hadden durven dromen. 

"Wanneer komt de volgende?"

Zo ongeveer óp zijn eerste verjaardag begon het: "Wanneer komt de volgende?" en "Een broertje of zusje zou wel héél leuk zijn he!". We hebben inderdaad een tijdje getwijfeld of we nog een tweede kindje wilden. Maar heel eerlijk: eigenlijk was ik er vrij snel al uit. Ik was tevreden met mijn gezin zoals het was. Ik heb de leukste zoon op de wereld en hoef mijn aandacht niet te verdelen. Bovendien hecht ik waarde aan tijd voor mezelf, wat volgens mij met één kind nog wel te doen is. 

Hoewel ik de zwangerschap en eerste jaren met Sem prachtig vond, vond ik het ook heel heftig. Sinds zo'n anderhalf jaar zijn we met z'n drieën weer in rustiger vaarwater terecht gekomen, waar we alle drie heel gelukkig mee zijn. Sem is vrolijk en tevreden. Hij is onwijs sociaal en neemt vaak vriendjes mee naar huis. Het klinkt vast wat egoïstisch, maar ik heb helemaal geen zin om nog een keer die rollercoaster in te stappen. Het was leuk, en nu gaan we weer door. 

Klaar!

Voor ons voelt dat heel natuurlijk. Daardoor ben ik des te meer verbaasd dat onze omgeving het zo raar lijkt te vinden dat onze kinderwens nu vervuld is. Mensen blijven hinten dat het misschien leuk zou zijn als Sem een broertje of zusje krijgt. Als ik een baby van een vriendin vast houdt, laten ze weten dat 'het me toch wel erg goed staat, zo'n uk'. En ook nu Sem naar school gaat, benadrukken ze hoeveel tijd ik wel niet heb voor een tweede kindje. Maar er is niets in mij die daar behoefte aan heeft. 

Dus nee, lieve mensen. Er komt geen tweede kindje. Niet om een hele schokkende reden: gewoon, omdat ik geen tweede kindje wil. Mijn gezin is compleet. Met één fantastisch kind!"

Reageer op dit artikel

reacties (6) Stuur een bedankje


  • 225veer

    Dat heb ik nou met een derde. Ik ben net bevallen in januari en ja, ik lijk een babymachine als het om mooie bevallingen gaat (zoals verloskundige en kraamhulp zeiden). Maar nu is mijn omgeving mij aan het overtuigen dat 3 toch wel HET is. Wat is HET? Ik ben heel blij dat alles twee keer goed is gegaan en ik zie een derde niet zo zitten voor mijn gezondheid en de drukte (geen bijzonderheden maarja, het kan altijd mis gaan met zowel de kleine als jezelf). Bovendien ben ik pas aan het genieten van mijn tweede. Waarom nu al deze gesprekken? Ik denk dat mensen gewoon iets willen om over te praten...

  • frogfairy

    Heel herkenbaar. Pas zwanger op mijn 37 ondanks al vele jaren (meer dan 5) proberen. En ja opmerkingen van waarom wil je geen kindje, wordt je niet te oud enz van mensen die geen idee hadden wat er speelde deden wel zeer. We hadden het zowat opgegeven maar kregen toch een prachtig geschenk, mijn zoontje. maar het was wel een huilbaby voor vele maanden, complicaties en onzekerheden in de zwangerschap en na de geboorte. En nu een zeer intensief mannetje van 3 waar we helemaal dol op zijn. Maar een tweede... nee hoeft niet van mij of mijn man. Mijn gezinnetje is compleet en gelukkig. Ik hoef (en eerlijk gezegd durf) die rollercoater niet meer in. Het is goed zo en we zijn tevreden en gelukkig zo. Daar ga ik niet meer aan sleutelen. En als een ander daar moeite mee heeft/het raar vind (ik krijg zat opmerkingen) is dat hun probleem. Het is tenslotte ons leven, niet dat van hen.

  • FAD

    Waar bemoeien mensen zich mee? Waarom moet die vrouw steeds uitleggen waarom ze geen tweede kind heeft/wil? Overigens zijn er ook gevallen waarbij een tweede kind wel gewenst is, maar het niet wil lukken. Of mensen die ongewenst (of gewenst) kinderloos zijn. Het zijn hele persoonlijke en soms ook pijnlijke kwesties (in geval van verminderde vruchtbaarheid, of dat de ene partner wel wil en de andere niet). Dus het enige wat ik hiermee wil zeggen: BEMOEI JE MET JE EIGEN ZAKEN ALS HET GAAT OM ANDERMANS AANTAL KINDEREN !

  • china dad

    Je hoort het vaak: Mensen zeggen, ik ben "tevreden". Dat is dus niet per se "100% het allerhoogste van wat ik echt zou willen", denk ik dan. Het is "voldoende", meer.

    Als je met "tevreden" genoegen neemt, dan is dat natuurlijk niet verkeerd ofzo he.

  • nog-even!

    Scherp opgemerkt!

    Ik denk dat het soms eerlijker is om te zeggen: ik durf niet meer... Dat is ook niet erg, maar vaak wel dichter bij de waarheid....

  • W-piek

    Ja dat heb je mooi verwoord. Maar zou de omgeving dat antwoord wel accepteren of gaan ze je dan moed inspreken...

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Babynamen top 50