Volg ons overal!

Deze dingen denkt elke moeder die een tweede kind krijgt

Deze dingen denkt elke moeder die een tweede kind krijgt

Je hebt al eens een baby gekregen en dat is je in dusdanige mate bevallen dat je er een tweede bij wilde hebben. Zo gezegd, zo gedaan en toen bleek alles toch opeens nét iets anders te zijn dan je had gedacht…

Deze zes dingen denkt iedere moeder bij haar tweede (en volgende) kind:

Zwangerschap

Mijn eerste zwangerschap was één grote, roze wolk. Ik weet dus zeker dat mijn tweede zwangerschap net zo soepeltjes zal verlopen. Of andersom: mijn eerste zwangerschap was een hel, dan zal de tweede net zo rampzalig zijn. En nu komt het: dat is dus helemaal niet per se het geval. Iedere zwangerschap is anders en dat is écht zo.

Lees ook:
10x wat er anders is tijdens de tweede zwangerschap

Moederliefde

Kan je ooit écht net zoveel van mijn tweede houden als ik van mijn eerste houd? Je vraagt het je tijdens de tweede zwangerschap absoluut minstens een keer of achttien af. En iedereen blijft maar zeggen dat het zeker zo is, maar je moet het eerst nog maar zien. En zodra het glibberige wezentje op je borst gelegd wordt, weet je het zeker: yup, je kan inderdaad net zoveel van je tweede houden als van de eerste.

Fotoboeken

Van de eerste heb ik zoveel foto’s en filmpjes gemaakt dat ik er drie externe harde schijven bij heb moeten kopen. Iedere outfit, iedere zucht en iedere nieuwe vaardigheid werd uitgebreid vastgelegd. “Dat ga ik bij de tweede ook doen!” neem je jezelf voor. Maar, zo blijkt, dat lukt niet helemaal. Je doet vast je best en nummer twee heeft absoluut genoeg foto’s om zichzelf later een aantal dagenlang mee te vermaken, maar het zijn er niet zoveel als van kind nummer één.

Vergelijken

Je hebt, vanwege je ervaring met de eerste, een bepaalde norm in je hoofd. Hoe de eerste zich heeft ontwikkeld, zo zal de tweede dat ongeveer ook doen, toch? Niet echt, dus. De tweede volgt een hele eigen lijn en die staat in elk opzicht los van zijn of haar oudere broer of zus. Heel bijzonder om te zien dat - ondanks dat beide kinderen dezelfde ouders en opvoeding krijgen - ze zich dus heel anders kunnen ontwikkelen.

Het is een fase

In het geval dat je tweede kind je laatste baby is: waar je bij bij het eerste kind regelmatig met je handen in het haar zat als die ‘s nachts wakker was, als hij/zij zich een keer niet helemaal volgens de ‘Oei ik groei’-app ontwikkelde of als 'ie een dagje koorts had, ben je bij de tweede een stuk relaxter. Alles is een fase. Dat hoorde je toen ook al wel, maar dat wéét je nu uit eigen ervaring. Dus heeft baby2 een keer een dag waarop ze veel huilt en bij mama wil zijn? Geen probleem, kom maar lekker knuffelen. Het wordt vanzelf beter.

Afscheid

In dezelfde lijn: bij de eerste wist je (als je nog een kinderwens had) dat je alles nog eens mee zou gaan maken, als de natuur een beetje mee zou werken. Als je in totaal twee kinderen wil, merk je vast dat je bij een tweede baby afscheid aan het nemen bent van elke fase. De fase waarin ze alleen maar rustig op je borst lagen, de fase van de eerste, voorzichtige lachjes, de fase van het rollen, zitten en staan... Elke nieuwe ontwikkeling betekent afscheid nemen van een oude. En dat is in sommige gevallen best lastig.

Wat dacht jij toen je een tweede kreeg?

Reageer op dit artikel

Reacties (11) Stuur bedankje


  • Mama van A-M-Z-R

    Niet echt herkenbaar... zwanger van de tweede had ik er vooral gewoon super veel zin in! Had er alle vertrouwen in dat dat goed zou gaan.

    Veel problemen gehad met de eerste en dat hadden we overleefd, dus kon me niet indenken dat een tweede een probleem zou worden.

    Maar ons tweede kindje kwam te overlijden na zijn geboorte...

    Zwanger van de derde heb ik me alleen zorgen gemaakt of ze wel bij ons zou blijven , de angst zat er goed in en heb niet eens over andere dingen nagedacht...

    Uiteindelijk ging dat hardstikke goed met 2 kindjes. Nu pas weer bevallen voor de vierde keer... en dus 3 kindjes in huis.

    Ben er lichamelijk niet erg goed aan toe dus is best pittig. Daardoor maak ik wel minder fotos, maar gewoonweg omdat ik het niet kan...

    Heb van mn andere 2 constant fotoshoots gehouden in huis met mn camera ;)

  • waldpiek

    Zwanger van de derde... ik neem nog geen afscheid van fases. Blijf gewoon hopen en vertrouwen dat we de toekomst aankunnen.

  • strelitzia

    De tweede zwangerschap was gelukkig makkelijker dan de eerste. Had wel gemerkt dat de tweede zwangerschap voor mijn omgeving al minder bijzonder was dan de eerste. Maar ach, dat deerde mij niet zo. Moederliefde? Het idee dat ik wellicht minder van kind 2 zou kunnen houden dan van kind 1 is bij mij echt nooit in mijn opgekomen. Ik vind het gewoon vanzelfsprekend dat je als moeder evenveel van al je kinderen houdt. Met vergelijken was ik al snel klaar. Mijn twee jongens zijn twee totaal verschillende kinderen en dat is juist erg leuk. Als amateurfotograaf maak ik altijd foto's dus op dat gebied komt mijn tweede kind niets te kort. Kortom; niet echt herkenbaar.

  • gewoonmoeders

    niet elke moeder denkt dit als ze een 2e kind krijgen.. bij mij klopt geen van deze uitspraken.

    ik weet heel goed dat elke zwangerschap en bevalling anders kan zijn. net zoals dat elk kind uniek is. ook heb ik me nooit zorgen gemaakt om de liefde voor het 2e kind. want natuurlijk hou je daar net zoveel van!

    en foto's heb ik van de 2e juist veel meer. omdat ik toen eind van me zwangerschap speciaal voor alle baby en kinderfoto's een mooie camera had aangeschaft.

  • mijn2lievemeisjes

    Ik ging er bij de 3e vanuit dat hij net zo makkelijk zou zijn als baby als zijn zussen maar dat was helaas niet zo.

    Foto's wel herkenbaar naar probeer er goed op te letten. Ik schrijf wel veel op van alle kinderen. Het eerste jaar houd ik zo'n babyboek bij en daarna een mooi boekje waarin ik alle mijlpalen, bijzondere gebeurtenissen en leuke uitspraken in opschrijf.

  • Nx3

    dat had ik ook bij mijn 3de, maar dat was hier ook niet het geval.

    nu zwanger van de 4de en ik hoop echt dat het bij haar beter gaat dan bij de 3de haha

  • beamke

    De foto's... o zo herkenbaar. Ik maak denk ik 4 x minder foto's van de tweede. En ik hou de ontwikkeling niet zo precies meer bij, als ik het al bij hou.

    En de tweede is echt precies het tegenovergestelde van onze eerste. Zo ontzettend verschillend... dat had ik nooit verwacht.

  • beamke

    De foto's... o zo herkenbaar. Ik maak denk ik 4 x minder foto's van de tweede. En ik hou de ontwikkeling niet zo precies meer bij, als ik het al bij hou.

    En de tweede is echt precies het tegenovergestelde van onze eerste. Zo ontzettend verschillend... dat had ik nooit verwacht.

  • rlyblue

    Ik was tijdens de tweede zwangerschap ontzettend bang dat de eerste drie maanden net zo moeilijk zouden worden als bij mijn zoon, die ontzettend veel huilde. Gelukkig is zij veel makkelijker. Maar dat van minder foto's is inderdaad waar. En vergelijken ook. Ze is zo compleet anders dan haar broer!

  • Tiens

    Dat er veel minder fotos zijn van de volgende is me echt duidelijk geworden toen mn moeder fotos van mij en mn broers ging digitaliseren...

    Mijn oudste broer was elke zucht en scheet van vast gelegd... Van mij al een stuk minder...

    Mijn jongste broertje warene gewoon amper foto's van te vinden die echt van hem alleen waren... Mijn broer of ik stonden er altijd bij op

  • beamke

    Ik ben ook de jongste van 3. En exact hetzelfde als wat jij zegt over de foto's van mij en mijn zussen. Mijn zussen zijn zelfs op film vastgelegd als baby/peuter/kleuter, zonder geluid weliswaar, maar mijn eerste bewegende beeld is als ik meedoe aan een playbackshow op de camping toen ik 12 jaar was.

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Populairste namen