Depressie tijdens de zwangerschap ...

Depressie-tijdens-de-zwangerschap

`Ik kan er niks aan doen, het komt door mijn hormonen`

Altijd een mooi excuus voor zwangere vrouwen om eens lekker chagrijnig te zijn.
Maar bij sommige vrouwen blijft het niet bij een slecht humeurtje op z'n tijd

Prenatale of prepartum depressie
Vrouwen die een pranatale depressie hebben, hadden voor de zwangerschap vaak ook al last van depressies. Depressie tijdens de zwangerschap kunnen schadelijk zijn voor zowel moeder als kind. Het is daarom zeer belangrijk om hulp in te schakelen als je denkt dat je een depressie hebt.

Kenmerken van een prepartum depressie:

Verandering in eetlust
Geen zin om dingen te doen die je normaal leuk vind
Slaapproblemen
Lusteloosheid
Irritatie tegenover vrienden en familie
Somberheid
Schuldgevoel
Zelfmoordgedachten

Soms wordt de diagnose depressie niet gesteld omdat de klachten vaker voorkomen bij zwangere vrouwen maar dan in mindere mate.

Hulp zoeken

Soms kan het al helpen om met een goede vriend of familielid te praten over je gevoelens. Anders kun je contact opnemen met je (huis) arts of verloskundige. Wat ook kan helpen is je focussen op de leuke dingen van je zwangerschap. Probeer te genieten van de echo's of hou een dagboekje bij waarin je de nadruk legt op de positieve dingen van de zwangerschap. Misschien kun je een apparaat aanschaffen waarmee je het hartje kunt horen.

Reacties: Depressie tijdens de zwangerschap

Berichten 1 tot 24 van circa 257.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende

Meld je aan om hier te kunnen reageren! (Aanmelden)
Aanmelden is gratis, er is geen e-mail nodig.

lievebb - 1 dagen geleden.

Lethargie, apathie, leegheid, rouwgevoel, zucht. Ik zou alles doen voor meer energie, zodat ik eindelijk iets doe op een dag! (hoe contradictorisch

)

onderkoffer1 - 7 dagen geleden.

Lees mijn blog

buikstamper2010 - 13 dagen geleden.

Voor mannen is het idd erg lastig omgaan met een vrouw die en zwanger en depressief is, mijn partner kon ook wel eens een opmerking maken als 'slaan je hormonen weer op hol'hierdoor ga ik me alleen nog maar rotter voelen en nu heb ik hem verteld dat inderdaad de hormonen op hol slaan, ik mij erg depri voel en dus ook erg hard zijn hulp en steun nodig heb. Ik moet zeggen dat het erg goed gaat nu tussen ons en wanneer ik duidelijk aangeef dat ik er doorheen zit helpt hij mij en steunt mij dan ook. afgelopen week heb ik weer contact gehad met mijn psychiater en die opperde om mij op te laten nemen ivm. depressie maar dat is voor mij geen optie aangezien ik dan in rotterdam of woerden kom te zitten en dus ver van alle mensen waar ik nu veel steun bij vind en natuurlijk mijn dochtertje zou ik dan moeten missen, ik ben wel erg blij dat de zwangerschap bij 38 weken word opgewekt want ik ben het nu echt spuugzat en zal komende 7 weken dan ook de dagen aftellen.

S.G - 14 dagen geleden.

Poe dat is idd erg moeilijk.... Ik heb zo mijn dip momenten gelukkig kunnen we hier ook met andere praten het is niet het zelfdr als met goede vrienden familue enz maar veel begrijpen ons hier

Liefff - 14 dagen geleden.

S.G;

Ik ben sinds vorig jaar 200km. verder gaan wonen van waar ik 22 jaar lang heb gewoont. Nog voor ik daar aan kon wennen, was ik binnen 9 maanden zwanger en nu voel ik mij dus gewoon helemaal niet meer fijn, omdat ik met mijn dierbaren niks kan delen voor mijn gevoel. En een man die het allemaal niet begrijpt

S.G - 14 dagen geleden.

Hallo dames ik herken mezelf helemaal in lieff66 ik voel me eenzaam En hebt ook heel druk gehad dagt zelf ook dat ik misschien rust moest nemen maar ik heb gewoon gen rust in me en op het moment voeld et gewoon of ik overal alleen voor sta voel me vant ene moment opt andere zo rot ik ga drnk maar langs me huisarts

Miami Vice - 15 dagen geleden.

@lieff66 Ellendig dat je zwangerschap altijd de schuld krijgt en dat alles en iedereen je tegen zit! Brrrr. Klote voor je. Ik hoop dat je wat meer tijd hebt om te rusten in ieder geval. Zorg goed voor jezelf, soms ben je de enige die dat kan doen helaas...en misschien trekt het wel weer bij zoals je zegt

Liefff - 15 dagen geleden.

@Miami Vice. Ik had eigenlijk helemaal niks, maar voor mijn gevoel heeft hij het gewoon zo ver gekregen. Ik word niet eens meer boos op hem, heb niet eens meer zin om te praten met hem. Het einde is toch altijd de schuld van mijn zwangerschap. Ik wil er met anderen over praten, maar ook dat schiet niks op voor mij; alles en iedereen zit mij tegen. Het is ook de afgelopen tijden zo druk geweest waardoor ik amper heb kunnen rusten. Ik denk dat dat ook een grote rol speelt; waardoor we steeds minder tijd hadden voor elkaar. Ik wacht het nog een paar dagen af, ik heb hiervoor nooit een depressie gehad, of iets wat er op lijkt. Dus ik weet niet of het binnen een paar dagen te verhelpen is, of het misschien wel een gewone dip is. Daarna zal ik zeker en vast contact opnemen met de huisarts. Bedankt in ieder geval! Ben blij dat we toch op dit forum kunnen terecht komen.

lis2011 - 15 dagen geleden.

Wat naar dat zoveel zwangere last hebben van een depressie! Ik zelf ben nu zwanger van de 2e en had zowel als bij de eerste nu weer last van een prenatale depressie. Het enige wat ik kan adviseren is hulp zoeken bij een huisarts, psycholoog, pop poli of lotgenoten. Schaam je in ieder geval niet, want we kunnen er niets aan doen. Je zult misschien onbegrip ervaren vanuit je omgeving, maar je moet snappen dat het voor een ander soms moeilijk te begrijpen is. Ook ik ben weleens boos op mijn omgeving, maar ik besef ook dat ze soms ook niet meer weten wat ze met mij aan moeten. Probeer sterk te blijven! Groetjes Lis

Miami Vice - 15 dagen geleden.

@lieff66 Ik snap wel dat je boos bent op je man, maar het is heel lastig voor andere mensen (en zeker voor mannen) om depressieve mensen te begrijpen. Stort je hart eens uit bij anderen, bij mensen die goed kunnen luisteren. Ik heb vroeger weleens bij de huisarts gezeten, bij een coach en bij een masseuse. Als je boos wordt op je man dan schiet hij alleen maar in de verdediging want hij voelt zich dan aangevallen. Daar schieten jullie allebei niks mee op. Rustig blijven, haal andere mensen erbij..., dat haalt de druk van de ketel voor je man.Je man heeft vast het beste met je voor, maar omgaan met een depressieve zwangere vrouw, dat is echt heel moeilijk hoor! Liefs voor jou

Liefff - 15 dagen geleden.

Ik voel mij in de steek gelaten, waardoor ik helemaal nergens meer zin in heb. Praat al 2 dagen geen enkel woord met mijn man, na een ruzie zaterdagmiddag. Elke keer komt hij met de opmerking dat mijn hormonen weer bezig zijn etc. De laatste tijd doet hij ook verschrikkelijk afstandelijk waardoor ik mij nog meer in de put voel. Geen zin meer in eten, het liefst vermijd ik iedereen en de slaapkamer is de beste plek waar ik mij in bed kan wegstoppen. Ik wilde na dit kind direct nog een, maar nu denk ik er voor de komende 3/5 jaar niet eens meer aan.

Kiki.. - 16 dagen geleden.

@zazu6 dankje voor je lieve reactie. Wat jij moet meemaken is erg heftig! Ik ben onder controle bij de gynaecoloog, ik denk dat ik daar hulp ga vragen.. Gr.

zazu6 - 16 dagen geleden.

@kiki Ik heb zelf een prenatale depressie.Mijn ex heeft mij en de baby in de steek gelaten.Ik herken wel wat je zegt. Mijn zwangerschap is alles behalve een roze wolk< maar je kan erover praten bij de huisarts of verloskundige en zo nodig kunnen die je weer doorverwijzen naar een psycholoog.Praat er alsjeblieft met iemand over al is het alleen al omdat het kan opluchten.Ik wens je veel sterkte !

Kiki.. - 16 dagen geleden.

Hoi dames, ik ben nieuw hier. Ben nu zwanger van de tweede en het was niet gepland we wilde het er eigenlijk bij 1 houden, dus ik had een mirena spiraal. Nu ben ik vanaf het begin dat ik weer zwanger bleek te zijn erg neerslachtig en wilde ik het eigenlijk niet, maar mijn man wilde het houden anders zou hij bij me weggaan. Ik dacht dat ik wel blij ermee kon worden maar t lukt me niet, ik kan er met niemand over praten en heb t idee dat ik altijd maar (net alsof) blij ermee moet zijn tegenover anderen. Ik schaam me ervoor, ik kan t niet veranderen, ook heb ik helemaal geen zin meer om iets te doen en ben lusteloos, dit vind ik ook weer heel erg voor mijn dochtertje. Hebben er meer meiden dit probleem.? Gr.

xLuna - 18 dagen geleden.

wat een vervelende verhalen allemaal... ik ben zelf niet echt depressief, al voel ik me wel in de steek gelaten door de mensen om mij heen en ben ik bang dat ik het allemaal niet kan of dat ik het slecht ga doen. ik zit niet met lichamelijke klachten en ik voel me nog steeds zoals ik me voorheen voelde, maar qua emoties zit ik af en toe best wel met mezelf in de knoop. puur omdat een deel van mijn familie me niet meer wil en omdat ik merk dat iedereen twijfelt aan mij of ik dit wel kan. snappen jullie dit?

Dais85 - 18 dagen geleden.

@c90: Tijdens mijn tweede zs heb ik me ook alles behalve goed gevoeld. Ik had enorm veel schrik dat het mis zou lopen. Ik had nl pas een miskaam achter de rug en ik starte deze zs met 3 keer een bloeding in de eerste 12 weken. Ik wachtte op het moment dat het 'save' was en dat ik kon genieten, maar verlegde die periode iedere keer. Eerst dacht ik 12 weken, dan dacht ik pas gerust te zijn op 16 weken. Daarna op 20 weken, enz... tot op 30 weken en toen had ik weer schrik om te vroeg te bevallen. Het was altijd wel iets. Ik heb tot de laatste week gewerkt (onderwijs) en had amper energie... Alles in het huishouden was te veel. Ik kon niet slapen, had overal pijn. Het enige wat ik kon was klagen

Ook moest ik eraan wennen dat het een meisje werd. Toch wilde ik altijd een meisje. Toen ik bij de huisarts op controle waS vroeg hij of ik geen stemmingswisselingen had. Ik antwoordde heel uitbundig: 'Neen, geen probleem'. Maar ik wist dat ik dat wel had en dat ik veel huilde. Ik heb dan een heel zware bevalling gehad en het werd er niet beter op. Ik was zo uitgeput en had zo afgezien dat ik haar niet bij me kon verdragen. Ik heb daar tegen weinig mensen iets over gezegd, maar na 3 weken ging dat beter. Wel heb ik mezelf moeten overtuigen dat het wel zou beteren en ik heb er moeite voo moeten doen. Nu heb ik veel spijt dat ik niet heb (kunnen) genoten. Raad kan ik je niet echt geven, omdat ik tijdens de zs ook geen uitweg wist. Maar hou wel vol en probeer moeite te doen. Het is het toch waard

c90 - 18 dagen geleden.

Ik wil ook even mijn verhaal kwijt. Ik ben nu 17 weken zwanger van de tweede. Bij de eerste kon ik er echt wel van genieten, alleen nu lijkt alles zo anders. Het heeft mischien ook te maken met de situatie waarin we zitten. Op dit moment zitten we net in een traject bij het GKB. Daar heb ik mischien ook wel een beetje stress van. Maar ik maak me ook elke dag zoveel zorgen, ik denk elke keer dat ze te klein is, of niet goed groeit. Of dat er wat anders is.. Heb ook elke keer pijn in mijn buik.. maar dat kan ook door de groei komen.. Elke ochtend als ik opsta voel ik me zoo down, en heb ik erg een zin in. We krijgen nu een meisje, en ik heb altijd gezegd.. als we een meisje krijgen ga ik gelijk roze kopen! Het enigste wat ik heb gekocht zijn 2 paar sokjes.. meer niet.. omdat ik er helemaal geen zin meer in heb.. en ook geen zin heb om zwanger te zijn.. Maar wil echt graag genieten.. het lukt gewoon niet!

Madelief11-11 - 19 dagen geleden.

@caroline:Lieve caroline, wat heftig wat jij hebt mee moeten maken. Het klinkt heel bizar maar jouw verhaal is op vele punten mijn verhaal. Ook mijn moeder verloren, 2 maanden geleden, nu 7 weken zwanger van de tweede (mijn dochter is 7 jaar). Ik voel me depressief, reageerde overal fel op, irriteerde me aan alles en iedereen, kreeg daardoor weer angst dat het mijn relatie gaat kosten, alleen maar angsten en nare gedachten, alleen maar huilen, zo moe, paniek, helemaal in de knoop met mijzelf, mijn hoofd draait overuren. Ik heb een paar dagen geleden het bij een paar mensen aangegeven dat ik mij zo klote voel, ook bij mijn vriend, ik laat me maar even totaal gaan en doe het moeilijkste wat ik nu kan doen, hulp vragen, delen en loslaten…..loslaten van alles waaraan ik mij nu zo graag wil vasthouden omdat het leven pijn doet op dit moment. Gewoon maar even vallen met het vertrouwen dat ik weer op ga staan, dat weet ik zeker!!! Dat is het enige waar ik mij nu aan vasthoud, ik hoop voor jou dat je gauw een lichtpuntje gaat zien. Laat de pijn en het verdriet maar toe, dat is denk ik de enige weg naar heling. Het delen van je verdriet, angsten en pijn helpt. Sterkte.

Anna-1982 - 20 dagen geleden.

@Lieve bb, waarom probeer je Passiflora complex van A.Vogel niet. Het is te proberen waard. Een hulpverlener kan niet je problemen en gevoelens weghalen, maar je wel een stuk op weg helpen. Succes!

zazu6 - 20 dagen geleden.

@lieve bb Je kan je laten doorverwijzen naar een pop polie die zijn gespecialiseerd in zwangerschap en depressie dus die kunnen je vast en zeker verder helpen.

LieveBB - 20 dagen geleden.

Helaas herken ik jullie verhalen goed. Ik heb ook verschrikkelijk downgevoelens. Vóór mijn zwangerschap nam ik Sint-Janskruid dat de scherpe kantjes ervan afhaalde. Nu neem ik dat uiteraard niet en voel ik mij slechter dan ooit. Het is het gevoel dat er iemand gestorven is waarom ik rouw terwijl dat helemaal niet het geval is. In mijn leven is er ook nooit iets ergs gebeurd, mijn depressieve gevoelens zijn echt endogeen en aan geen enkele gebeurtenis gelinkt. Ik houd mij vast aan het feit dat na mijn zwangerschap, ik weer pillen zal kunnen nemen om de depressie tegen te gaan. Voor de rest geloof ik niet dat je iets kan doen. Wat zou een therapeut of een andere hulpverlener kunnen doen bij een endogene depressie?

Anna-1982 - 20 dagen geleden.

Dag allemaal, Jeetje wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die zich zo down voelt. Ik ben nu 31 week zwanger en sinds 2 week heb ik overdag vaak paniekaanvallen, dat ik de muren op mij af zie komen. Ook slaap ik snachts amper, zo verschikkelijk. En het enige wat door mijn hoofd rond spookt, ik moet nog negen week (hoe ga ik dit trekken). Ik heb een zoontje van 15 maand en voel me ook schuldig naar hem toe, hij ziet me regelmatig huilen. Gisteren aagegeven bij de gynaecoloog dat ik het niet meer trek, ze schakelt hulp voor mij in, hopen dat het gaat helpen. Gisteren wel gestart met Passiflora complex van A. Vogel het moet een rustgevend gevoel geven. En idd het helpt je iets op weg 3x daags 2 tabletten. Ik hoop voor ieder dat je jullie weg kunnen vinden.

Keroroesja - 25 dagen geleden.

Hoi allemaal..ik heb ook last van depressies...soms gaat het een paar dagen goed, maar dan stort ik opeens weer in dat pikzwarte gat..op die dagen wil ik gewoon het liefst dood zo rot voel ik me dan.. Heb ook nog een zoontje van bijna 2 jaar en voel me zo schuldig naar hem toe dat ik me zo voel..ik kan zelfs niet van het genieten..ik moet hulp inschakelen binnenkort, weet het zeker..bah..rot depressies...snik

stephanieB22 - 26 dagen geleden.

ik voel mij zo depri voor het moment, en het ambetante is dat ik niet onmiddelijk kan zeggen waarom, mss komt het door het feit dat ik een moeilijke zwangerschap heb. ik huil en huil en hul voor het moment, er komt geen einde aan; ik heb ook al heel de namiddag een drukgevoel in mijn schaambot, mss dat dat mij voor het moment zo emotioneel maakt; ik voel me zo depri ... ik kan er niet veel over zeggen ...

ik kan alleen nog maar huilen ...

Egypt - 46 dagen geleden.

@zazu6,@babygirl,@miss-mommy @buikstamper (even tot zover ik berichten gelezen heb). Hoi zazu6 bedankt, het is fijn te lezen dat iemand me begrijpt en me tips geeft. Ik moet zeggen het gaat vandaag beter met me, dit komt omdat ik mijn moeder heb verteld over mijn zwangerschap. wat ik zo lees van de meeste vrouwen die last hebben van een zwangerschaps depressi hebben velen in hun verleden ook iets vervelends meegemaakt. Zoals baby-girl die vroeger vrij vors was.Ik was op mijn 14 ook behoorlijk zwaar en werd toen heel erg gepest, ik raakte in een depressie en moest toen al aan de prozak. Op mijn 16e ben ik uit huis geplaats en kreeg ik terapie voor o.a sekueel misbruik toen ik 6 jaar was. hier heb ik veel aan gehad en ik ben vanaf me 19 steeds stabieler geworden. Evengoed had ik in 2008 weer een lekkere depressie te pakken maar begin 2009 ging dit over sindien ben ik niet meer depressief geweest tot nu. Het schijnt dat als je veel heb meegemaakt je daar onbewust nog last van kunt hebben en juist bij een zwangerschap kunnen door de hromonen veel oude emoties en verborgen verdriet naar boven komen, ook al kun je dat niet geheel plaatsen. Een vriendin van mij had dit ook maar het positieve was dat zij door haar zwangerschappen geconfronteerd werd met oud verdriet en dit nu wel gedeeltelijk heeft kunnen verwerken. Ik heb haar ook echt zien veranderen naar een veel positievere en sterkere vrouw. Ik wil hiermee zeggen: zwangershapsdepressie hoeft niet alleen maar slecht te zijn. Desondanks wens ik iedereen hier heel veel sterkte, want het is voor ons extra zwaar. En ik hoop voor ons allemaal dat we af en toe toch even kunnen genieten! liefs en veel

Reacties: Depressie tijdens de zwangerschap

Meer reacties:

Leden

Meer forums: