409 reacties op dit onderwerp

mini-me2010 (1.2 dagen geleden)
@Lawtjuh - “Ik ben nu 5 weken zw...„
Hallo, ik slik ook op aanraden van de gynaecoloog mijn 20mg paroxetine door tijdens de zwangerschap. Ik ben nu 32 weken zwanger en alles gaat goed. Er is ook heel veel onderzoek gedaan naar deze medicatie tijdens de zwangerschap. Ik zal ook nog een berichtje plaatsen als de baby is geboren. Veel succes met je zwangerschap!

mini-me2010 (1.2 dagen geleden)
@Lawtjuh - “Ik ben nu 5 weken zw...„
Hallo, ik slik ook op aanraden van de gynaecoloog mijn 20mg paroxetine door tijdens de zwangerschap. Ik ben nu 32 weken zwanger en alles gaat goed. Er is ook heel veel onderzoek gedaan naar deze medicatie tijdens de zwangerschap. Ik zal ook nog een berichtje plaatsen als de baby is geboren. Veel succes met je zwangerschap!

Lawtjuh (11.8 dagen geleden)
Ik ben nu 5 weken zwanger en slik paroxetine 20mg... Omdat ik vanmorgen de assistente van de HA aan de telefoon had en zij meteen in paniek raakte schrok. ik.nogal! Ik slik deze medicijnen tegen paniekaanvallen, erg vervelend ala iemand dan zo reageer! Ik lees hier dat veel van jullie gestopt zijn met de medicijnen, maar de gynaecoloog adviseert om juist niet te stoppen! (ik was daar toevallig met een vriendin die net bevallen is) Vanmiddag was de HA verder ook wel ppositief een pak van mn hart! Hoop dat ik nu ook lekker kan gaan genieten en snel een afspraak kan maken met de verloakundige om ons eerste wondertje te gaan zien!

JeanMath (16.1 dagen geleden)
Ik ben ook 14 weken zwanger, zie alles niet meer zitten, de kinderkamer schiet niet op, we hebben de verf en eind mei komt het laminaat. Partner is bezig met andere zaken, zo is ie met zn auto bezig of is die weg met zn oom. Ik voel me hierdoor zeer alleen, we hebben bijna iedere dag ruzie en voel ik me nu echt diep ongelukkig. Ik ben echt kapot, `s avonds ontzettend moe en `s ochtends niet uitgeslapen opstaan omdat ik een boze droom had. De stress levert niet alleen ruzie maar ook vermoeidheid en steken in de buik op. Men zegt geen stress tijdens de zwangerschap, maar ik kan het niet vermijden. Hulp wordt aangeboden en snel ingetrokken wanneer de dag is dat men komt helpen. Zo ook vandaag, partner ziet vandaag wel in na een lange brief dat ik er echt doorheen zit, vandaag gaat ie eindelijk beginnen in de kinderkamer. Morgen komt mn schoonvader helpen, waar ik hem ook echt dankbaar voor ben, ik heb een poging gedaan om de kamer zelf te verven maar wordt onwel van de geur. Alhoewel mijn partner een schat is, ziet hij alles anders als mij, vaak weet hij niet hoe hij op mij moet reageren, en gaat hij tegen alles in wat ik zeg, waardoor er ruzie ontstaat terwijl ik alleen maar wil dat hij mij even vast houdt. Ik wil hem niet overal de schuld van geven, man en vrouw zijn eenmaal verschillende wezens, en de hormonen zitten er natuurlijk ook tussenin. Gelukkig is hij nu ondanks dat ene de afspraak niet na komt wegens een smoes toch aan de slag gegaan, al had ik verwacht dat hij het net zo goed zo zou laten. Ik ken t gevoel heel goed wat Sara noemt, het gevoel van alleen staan, alles alleen moeten doen, vreselijk.. :( Erover praten helpt niet altijd, omdat partner niet altijd wilt horen wat er scheelt.. Wauw, dit verhaal lucht mij ontzettend op...

Sara 34 (25.6 dagen geleden)
Hi,
Ik ben 32 weken zwanger, mijn baby is zeer gewenst! Hebbn 3.5 er overgedaan om zwanger te worden.
Ik slik al sinds 12 jaar antie depressieven en het ging me mest goed af. Met medicatie kan ik veel beter functioneren op mijn werk en als mens. Ik had 1 keer per jaar wel klachten, maar het was niet zo heftig als daarvoor.
Toen ik zwanger werk, werd ik geadviseerd om te minderen. Van2 pillen naar 1 en later naar 0. 1 pil minder was moeilijk. De eerste 3 maanden had ik het heel zwaar. Ik was zwanger, was verminderd met de medicijnen en werd ook nog ontslagen en er waren spanningen in mijn relatie en alsof dat niet genoeg was, ging ik ook bloeden. Dat vond ik het ergste. Ik was zooooo bang dat ik mijn kindtje zou verliezen :( nu nog als ik er aan denk, krijg ik tranen in mijn ogen.
Gelukkig ben ik die tijd doorgekomen. De tweede trimester, ging het ,beter af. Ik ging een cursus volgen, had de rechtszaak van mijn werk gewonnen en aller belangrijkste was mijn bloeding gestopt. Het was genieten.
Maar nu ben ik sinds 5 april helemaal gestopt met mijn medicatie. Eerst had ik veel lichamelijke klachten, duizelig en niet lekker, maar nu is dat over en heb vooral last van mezelf. Ik ben somber, maar vooral booooooos, op alles en iedereen. Vooral mijn man. Ik word gek van hem, hen het gevoel dat ie me niet begrijpt, maar ik ben ook echt onmogelijk. In mijn ogen doet ie niks goed. Alles wat hij doet en probeert, helpt niet. Nu is hij voor een week weg, en ik mis alles aan hem!! Al bij al heb ik het niet makkelijk. Ik huil veel en heb het echt moeilijk.
Ik ben wel heel erg blij met mijn kindje in mijn buik. Ik doe met veel plezier de stijk werk van de baby en ben met veel liefde met de kamer bezig geweest. Ik kan niet wachten om haar in mijn armen te houden. Oh heerlijk. Als ik er aan denk, krijg ik kribbels in mijn buik, maar ben ook heel erg bang dat ik straks veel last heb als ze geboren is. Dat ik doordraai.:( ik hoop zo dat dat niet het geval is. Ik wil een goede moeder zijn en geen depressief en doorgedraaide moeder.
Sorry voor het lange verhaal, ik moest het even kwijt

Mariontjuh (93 dagen geleden)
Ik ben vooral tijdens de eerste 5 a 6 maanden van mijn zwangerschap niet mijzelf geweest. Ik was erg somber en uiteindelijk vond ik niets meer leuk en had ik ook wel regelmatig het gevoel dat het voor mij allemaal gewoon niet meer hoefde.
De vk adviseerde mij magnesium te gaan slikken omdat een tekort hieraan ook kan leiden tot stress en depressiviteit. En wonder boven wonder sindsdien kan ik weer lachen en genieten van het feit dat er een kindje aan komt! Gelukkig ben ik mezelf weer.. en thuis is het overigens ook een stuk gezelliger!
Dit is natuurlijk niet bij iedereen het geval, maar absoluut het proberen waard!!

joycemeiringh (132.4 dagen geleden)
ik ben na de tijd erg depresief geweest.
en merkte dat heel erg aan mij zelf.
ik was niet mij zelf meer ik was snel boos en erg moe . ben toen na de huisarts geweest en heb hier medichijnen voor gekregen en geniet nu heerlijk van mijn mooie kleine zoon liefs

bianca1974 (160.7 dagen geleden)
ik ben zelf nu 38weken en 4dagen zwanger,en slik sinds 32weken zwangerschap mijn anti depressiva weer.ik ben blij dat ik er weer mee mocht beginnen,want het ging heel slecht met me.heel erg herkenbaar wat ik hier allemaal lees.veel sterkte voor iedereen

poekeltje (179.6 dagen geleden)
ik heb zowieso af en toe last van depressies.( gebruik al 14 jaar geen medicatie hier tegen) in deze zwangerschap ook weer erg emotiononeel. dat is normaal in de zwangerschap . mensen om mij heen reageren er erg vervelend op. ik moet naar een psycholoog en ik beeld me dingen in. word zo onzeker gemaakt dat ik niet erg blij kan zijn met de zwangerschap.ik hoop me straks lekker in te mogen leven en dat mensen wat meer begrip op brengen voor me. ik ga om te beginnen vanmiddag maar eens die zwangerdoos ophalen bij de drogist.( mij word hulp vragen trouwens niet echt makkelijk gemaakt en om medicatie hoef ik zowieso al niet te vragen)

mar84p (180.4 dagen geleden)
Tip ga naar www.geenrozewolk.nl praktijk tosca dijkhuizen in veenendaal. Zij kan je helpen door aanpassing in je voeding&tekorten aanvullen waardoor je hormonen van slag kunnen zijn. Ik heb na mijn 2 miskramen in een dip gezeten dat je jezelf niet herkend. Maar je kunt er op tijd mee aan de slag zodat je weer lekker in je vel zit op natuurlijke wijze.

Miette09 (181.4 dagen geleden)
Ik ben nu 14 weken zwanger en voel mij heel depressief.. ik heb geen honger, kan mij moeilijk concentreren en zie alles in zwarte keluren.. Mijn kindje is heel gewents. Heb een gopede vriend en hij wilt ook graag papa worden. ik maak mij constant zorgen over van alles ... daarna voel mij schuldig tegenover mijn kindje en vriend..

mamamini (190.2 dagen geleden)
Ik heb zelf een kraambedpsychose bij mijn oudste gehad. Bij mijn jongste is hij gelukkig weggebleven! Voor mensen die er over willen praten hoe zij zich gevoeld hebben ten tijden van hun zwangerschap en na hun bevalling je kan altijd een prive berichtje sturen

GJJ2008 (191.2 dagen geleden)
Ik wilde hier eigelijke niks poste maar doe het toch ik ben twee dagen geleden op genomen geweest in het ziekehuis ik heb continu moeten herhalen hallo dit kindje willen wij pas op met de medicatie nu ben ik thuis en gaat er door me Hooft van als ik nu weer vaker in het ziekehuis kom en mij andere zoon wat voor mij moeder ben ik dan vindt dit echt erg dat dit door mij Hooft gaat ben boos bang dat ik mij zoon straks te kort doe als ik deze zwangerschap door zet ten eerste wil ik niet dat mij zoon het gevoel heeft dat mama geen tijd voor hem heeft help mij zoon is vier jaar trouwens kunnen jullie mij helpen

mrinkiej (197.1 dagen geleden)
@Ellissie: Wat naar dat jij er nu nog steeds de gevolgen van ondervind zeg. Ik denk dat ik mezelf voorhoud dat het allemaal wel meevalt, en dat het wel goed komt als de baby er is. Maar waarschijnlijk heb je gelijk, ik moet hulp zoeken. Bedankt voor je reactie meid!

mrinkiej (197.1 dagen geleden)
Bedankt voor je reactie! Vind de stap naar hulp wel erg moeilijk moet ik toegeven, maar begin me toch zorgen te maken of ik straks wel kan genieten van de kleine. Dus ik zal maandag (afspraak vk) toch eens erover proberen te praten.

Ellissie (197.1 dagen geleden)
@Mrinkiej, Niet twijfelen maar echt hulp zoeken. Ik heb het ook niet gedaan in mijn laatste zwangerschap en ook schaamte ervoor gehad om hulp te zoeken, desnoods ga je elke week bij je HA praten. maar ik was erg depressief tijdens zwangerschap. Na de bevalling was het 3 dagen leuk en daarna begon de hele ellende weer en nu bijna 3 jaar laten zit ik nog steeds aan de anti-depressiva omdat ik anders alleen maar zwart en grijze tinten kan zien en geen kleuren meer zie (in het leven bedoel ik) Als je gaat bevallen en er gebeurd ook maar een heel klein dingetje in je kraamtijd waardoor je van slag raakt, dan kan dat kleine beetje depressie overslaan in zeer ernstige depressie. Je mag mij ook toevoegen als je met een 'vreemde' wilt praten, want je moet echt gaan praten, praten praten en niet afschuiven op je hormonen

lis2011 (197.2 dagen geleden)
Ten eerste je hoeft je niet te schamen hoor! Vele vrouwen hebben het zelfde meegemaakt. Tijdens mijn eerste zwangerschap een depressie gehad en tijdens mijn 2e lag het er tegenaan, maar door veel hulp is het gelukkig niet zo erg geworden als bij de eerste. Ik zou het in ieder geval doorgeven aan de VK en desnoods de HA zodat je misschien doorgestuurd kunt worden. Bij mij ging het gelukkig na de bevalling meteen weer goed, maar vond het een fijn idee dat er professionele hulp was als ik het nodig zou hebben. In ieder geval moet je er wel overgaan praten. En je hoeft je echt niet te schamen!

mrinkiej (197.2 dagen geleden)
Twijfel of ik hulp moet zoeken, ben 33 weken zwanger, en eerlijk gezegd heb ik de hele zwangerschap meer op een donderwolk dan op een roze wolk gezeten, kan helemaal niet blij zijn (ondanks dat kindje zeer gewenst/gepland is zie mn profiel) De negatieve gedachten overheersen, maar zijn dit de hormonen of toch een depressie? Praat niet over mn zwangerschap, wil niet babyshoppen, en ben helemaal niet trots op mn buik. Schaam me dood dat ik me zo voel. Iemand tips/advies?

MamaEthel (221.4 dagen geleden)
Hoi Gisl, dit had ik toen ik zwanger was van mijn dochter! Zij is ook een pittige tante. Erg lief, maar pikt niet zomaar iets. Nu ben ik opnieuw zwanger en heb ik dit helemaal niet...mm misschien nu een jongen of kindje met ander karakter. Was trouwens na de bevalling weer over. Niks met depressie te maken hoor.

gisl (221.4 dagen geleden)
ik weet helaas geen antwoordt op julle vragen. heb zelf ook een vraag. Heb namelijk niet echt het idee depressief te zijn maar krijg wel enorme woede aanvallen als ik heel erg moe ben en bepaalde mensen al dagen aan mijn hoofd zeuren. dan wordt ik letterlijk heel erg driftig. Is dit een fase of blijft dit, want ik herken mezelf neit terug.

Kathleen S (271 dagen geleden)
Ik ben dus een meisje van 19 jaar en ik ben zwanger. Ik ben alleenstaand. Mijn vriend is weggegaan. Momenteel ben ik 13 weken zwanger. Ik maak me enorm veel zorgen omdat ik me elke avond in slaap ween. Ik doe niets meer met mijn dagen en heb ook helemaal geen zin meer in iets.. Daarom ben ik dus hier gaan kijken. Ik hoop dat het snel overgaat. Als het schadelijk kan zijn voor mijn kind wil ik er het liefst van al zo snel mogelijk vanaf zijn. Ik denk dat ik gewoon schrik heb dat ik voor de rest van mijn leven alleenstaand zal blijven. Welke jongen van mijn leeftijd wilt nu een vriendin met een kind. Ik denk dat mijn gevoelens daar toch op gebaseerd zijn..

poohtje (271.9 dagen geleden)
Lientje1983 jammer dat je het als falen voelt want dat is natuurlijk niet zo. En ja je hebt gelijk betreft eigen fouten maken dat is ook heel belangrijk vind ik ook. Daar leer je van. Wel rot dat ze er na meerdere diagnoses er pas echt achter komen wat er is. Maar probeer het anders te zien dat je naar de pop poli moet zwangerschapshormonen kunnen je juist anders laten voelen en reageren zijn tijdelijke gevoelens en soms kun je het juist niet aan zien komen sommige dingen. En dan is het juist fijn daar te zijn. Daarbij lekker genieten van het zwanger zijn dan zo boos te zijn.

Lientje1983 (272.6 dagen geleden)
@Poohtje De reden waarom ik zo boos ben (als boos het juiste woord is) komt eigenlijk door mijn verleden. Sinds vorige jaar heb ik de diagnose borderline gekregen. Hier voor hebben ze me weet ik hoeveel ander namen geven van ppd-nos asperge tot autist tot weet ik wat. Hier door ben ik altijd verkeert behandelt en daar zit een hoop woede en verdriet. Omdat ze simpel weg gewoon nooit luisterde. Tuurlijk we wij eerst na gedacht of we het wel wild doen. En tuurlijk ben ik me bewust van wat de gevaren zijn. Maar wij hadden zo iets van en voor al ik waarom zal ik weer moeten lijden om dat mensen niet luisteren. Ik ben altijd depressief geweest omdat ik hoe veel ik me best ook deed mensen me altijd in bescherming namen. Ik heb simepel weg nooit de kans gehad om me te bewijzen. Oke ik heb een laag en negatief zelf beeld maar vind je het gek als je altijd in bescherming word genomen. Laat mij ook maar eens een keer kei hard tegen de muur lopen in plaats van ach kom maar meisje wij beschermen je wel. Hoe moet ik dan iets leren. Ik weet van me zelf dat ik het kan ik gebruik geen medicijnen omdat ik vaak genoeg heb bewezen dat mijn lichaam en geest sterk genoeg zijn. Dat ik prima zonder kan. Dus waarom zal ik omdat er een kans is. Ja nu word ik wel ziek ja. Met al dat gezeik aan me hoofd. Daar in ben ik echt een control freak en ik zorg altijd dat ik minste 3 stappen voor ben. Heb ik op school gedaan en nu ook. Ben nog nooit een gevaar geweest voor een ander dus waarom zal ik nu een gevaar moeten zijn voor mij kind. Het enige waar ik wel bang voor ben ik dat ik te beschermen ga worden. Dus daar moet ik straks gewoon even iemand voor hebben die mijn terug fluit. Ik voel het aan komen en als ik dan gelijk stap terug neem is er niets aan de hand. En ik snap het allemaal wel waarom ze het doen maar ik voel het gewoon nu als fallen.

esofskii (279.4 dagen geleden)
Ja dat snap ik ook niet. De huisarts zegt slik gewoon in er kan niks mis gaan met de baby en de gynocoloog zegt ook dat het geen kwaad kan. Ik ben zelf hopeloos ik vertrouw Het niet

Alabama (281.3 dagen geleden)
Esofskii Haldol is een heftig medicijn. Het is belachelijk dat ze je dat laten slikken en je verder aan je lot overlaten. ga metéén nar je huisarts en/of verloskundige..!