Depressie na de zwangerschap ...

Depressie-na-de-zwangerschap 1 nieuw

Eindelijk is je kindje geboren, maar waar is de roze wolk? Dit zou de mooiste tijd van je leven moeten zijn maar je voelt je verdrietig en neerslachtig.

Babyblues wordt ook wel kraamtranen genoemd. Dit begint meestal na een dag of 3 na de bevalling en duurt ongeveer 10 tot 14 dagen. De helft van alle vrouwen die bevallen zijn hebben hier last van.

Je kunt er slechter door slapen en om het minste al moeten huilen, je kunt ook bang zijn of je kwetsbaar voelen. Babyblues wordt niet gezien als ziekte, het gaat vanzelf weer over en het heeft geen invloed op de manier waarop je voor je kind zorgt.

Postnatale of postpartum depressie

10 tot 20 % van alle vrouwen die bevallen zijn krijgen last van een depressie. In tegenstellig tot de babyblues gaat de depressie niet zomaar over.

Kenmerken van een postpartum depressie

Somber gevoel
Lusteloosheid
Gewichtsverlies
Slapeloosheid of extreme slaapbehoefte
Geen liefde voor het kindje voelen (soms zelfs haat voelen t.o.v. het kindje)
Of juist overbezorgd zijn en de rest van de wereld vergeten
Huilbuien
Schuldgevoel
Totaal geen zin in sex
Wanhopig gevoel
Lichamelijke klachten zoals hoofdpijn en buikpijn

Je hebt meer kans op een depressie als je voor de bevalling of zwangerschap al last had van stress door wat voor reden dan ook. Soms wordt de diagnose depressie niet gesteld omdat de klachten vaker voorkomen bij vrouwen die net bevallen zijn maar dan in mindere mate.

Postpartum psychose

Vrouwen die na de bevalling in een psychose komen, storten mentaal helemaal in. Ze kunnen zelfmoordgedachten krijgen of waanbeelden. Ze kunnen zelfs denken dat het kindje beter af is als het dood is.

Hulp zoeken

Ga naar je huisarts of schakel een vertrouwd iemand in wanneer je:

Je erg depressief voelt een paar dagen na de bevalling
Niet goed kunt functioneren in het dagelijks leven of niet goed voor je baby of andere kinderen kunt zorgen
Als je je erg boos voelt een paar dagen na de bevalling
Minder dan 2 uren per nacht kunt slapen
Gewelddadige gedachten hebt tegenover je zelf, je kindje of anderen
Als je last hebt van hallucinaties of stemmen in je hoofd.

De behandeling van de depressie is per vrouw verschillend.

Reacties: Depressie na de zwangerschap

Berichten 1 tot 24 van circa 213.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende

Meld je aan om hier te kunnen reageren! (Aanmelden)
Aanmelden is gratis, er is geen e-mail nodig.

pennyroyaltea - 13 uur geleden.

@droemama.. een post partum is heel anders dan gewone depressie's als je het niet vertrouw is het misschien handig even met je huisarts te praten

droemama - 6 dagen geleden.

Wanneer is een somber gevoel een depressie vraag ik me af. En ik vraag me tegelijkertijd af waarom ik het me afvraag. Want ik heb een verleden met depressies. Juist ik zou een depresie moetten herkennen. Van de eene kant ben ik zo gelukkig met mijn kleine meid, van nu inmiddels alweer 8 weken, en van de andere kant ben ik zooooo moe. En wil is soms ook zo graag mijn huis uitrennen zodra mijn mannetje thuis komt van zijn werk. Even de zorg overdragen. Pfff.... Ik vind het best zwaar hoor zo nu en dan. 24 uur per dag ben ik allert. Ik schrik wakker uit mijn slaap bij elke kik die ze geeft. (we hebben dan ook haar bedje binnen 3 weken verhuist naar haar eigen kamertje) Ze slaapt nu sirieus al 8 uur s nachts. En ik dus ook, maar ik moet overdag nog zo'n 3 uur bijslapen. Anders trek ik de dagen niet. Is dit normaal of is dit overgevoellig en depressief? Ik weet het echt niet.

kapstertje25 - 21 dagen geleden.

Ik denkkkk dat het voor mij ook tijd is om hier een bericht te gaan plaatsen... Ben vanmorgen bij de huisarts geweest en heeft me Temazepam Actavis gegeven(slaappillen) ik kom totaal niet meer tot rust.... In mijn zwangerschap ben ik al vroeg in de steek gelaten door mijn ex...Hij is de deur uitgegaan, heeft me binnen 1 week geblokkeerd op facebook,hyves,skype,msn en zijn tel nr bestond ook ineens niet meer. Terwijl hij met de lieve woorden van het komt goed,maak je geen zorgen , een kus en een knuffel is weggegaan die dag na ons gesprek. Ik heb een hele zware zwangerschap gehad,al vroeg bekken en rugklachten,een contract dat niet is verlengd en een mega buik op het einde met een kindje van bijna 4,5 kilo erin...ik kon dus echt niets meer op het einde. Bevalling was begonnen...gebroken vliezen en vanaf dat moment 33 uur over de bevalling gedaan, ontsluiting wilde niet...ik lag aan alle toeters en bellen!

Ik dacht altijd dat een bevalling nooit zolang kon duren en als ik dat om me heen hoorde dacht ik..yeah right..jij rekent vast vanaf het eerste krampje dat je voelt tot dat hij/zij eruit is, maar nee ik had weeen alle 33 uur met maximaal 8min tussen de weeen...ik was op...doodop!

3 weken voor mijn bevalling heeft mijn allerbeste vriendin een einde aan haar leven gemaakt.Mijn maatje...mijn alles....10 jaar mijn beste vriendin, ineens was ze er niet meer en ik had niets zien aankomen. Ik voelde me schuldig, een slechte vriendin dat ik nooit wat heb gezien..Daar stond ik dan 37 weken zwanger op de begrafenis van mijn alles...zo onwerkelijk. En dat terwijl ik met 33 weken 5 dagen in het ziekenhuis heb gelegen met weeen en zij naast m'n bed zat en dropjes voor me meenam...zei dat mijn kleine niet op jaar verjaardag geboren moest worden..zucht... Mijn kleine mannetje was geboren!5 dagen in het ziekenhuis..Ik was onwijs veel bloed verloren tijdens de bevalling en had een ijzer van 4,9, de borstvoeding kwam daarom maar moeizaam op gaan. De kleine was van 4320 naar 3900gram afgevallen in 2 dagen tijd, dus besloot ik over te gaan op flesvoeding...moeilijk...soort van falen gevoel...ik wilde zo graag borstvoeding geven! De eerste 2 weken waren erg zwaar, ik was moe,alleen dus voor elk flesje moest ik er toch echt zelf uit. Afgelopen vrijdag ben ik ingestort...ik heb huilend het ziekenhuis gebeld..ik wist niet meer wat ik aanmoest met m'n kleine man, al 2 weken huilt hij van s ochtends vroeg tot s avonds laat...ik wist het niet meer!!! Ze besloten op de kleine op te nemen voor onderzoek en observatie.Ik voel me een slechte moeder...schuldig...dat ik dit niet alleen kan (oplossen) Hij heeft reflux, dat is zo ie zo nu vastgesteld...maar ik denk dat er toch nog andere dingen meespelen. Mensen om me heen zeggen dat ik er goed aan gedaan heb om het ziekenhuis te bellen maar zo voel ik het zelf niet en ik kan dat maar niet uit mijn hoofd krijgen

Ik hoop echt dat die psygoloog mij kan helpen bij alles wat mij dwars zit.... Zo heb ik vorige week donderdag mijn eigen vader na 13 jaar weer gezien en gesproken,dat is raar,vreemd en onwennig. Plus er komen veelste veel herrineringen van vroeger omhoog, waar ik niet aan herrinert wil worden

Dit alles is gewoon teveel...veelste veel.... Ik slaap erg slecht en kan me erg vinden in de dingen die hierboven genoemd staan,had niet gedacht dat dit mij zou overkomen

Ik had nu eigenlijk bezig moeten zijn met solliciteren aangezien mijn contract in januari niet verlengd is,maar mijn hoofd staat nu wel ergens anders naar, ik heb een koophuis dus weer een zorg hoe dat straks allemaal moet...weer iets om me druk te maken dus, het gaat allemaal niet echt lekker zo ..hoop dat daar snel verandering in komt!!!!

kersje - 21 dagen geleden.

Soo hier staan echt heel herkenbare dingen!! @Miek..Ik heb vergelijk bare gevoelens, maar dan net andersom.. Ik ben juist te verbonden en te overbeschermend voor me dochter..Heb een hele moeilijke bevalling gehad..Ik was me dochter bijna verloren en de eerste 5 dagen was ze niet bij me..Daardoor ben ik te overbeschermd ben bang dat haar iets overkomt en kan haar aan niemand toe vertrouwen zelfs niet aan haar vader..nu ik moet gaan werken ben ik helemaal overstuur..Ik heb hyperventilatie problemen kan niet slapen..krijg in een keer huilbuien ben er zo moe van en heb nergens zin in..ben bij de huisarts geweest en werd door verwezen naar een psycholoog..Ik hoop nu dat ik weer de oude word

@Daphene: Heel herkenbaar!! Die probleem heb ik met mijn schoonvader..Bij mij begon het ook in de kraamtijd.. De eerste keer begon me schoonvader al te zoenen met zijn snor en zei de hele tijd mijn dochter mijn dochter..Ik kan daar absoluut niet tegen!! wat jou dochter het is MIJN DOCHTER! sinds dien wil ik niet eens naar me schoonouders gaan..Als ik er aan denk krijg ik al heel erge haat gevoelens begin ik weer bijna te hyperventileren en kwade gevoelens het is gewoon niet normaal..Terwijl ik mijn schoonvader echt mag..het is zelfs zo erg geworden dat ik agressieve gedrag bij hem wilde uitvoeren..en dat kwam doordat hij mijn dochter zonder te vragen van me schoot af nam en haar naar boven wilde brengen..Ik zei tegen hem dat hij dat niet moet doen en hij luisterde niet..ik zag helemaal zwart voor me ogen.ging meteen naar boven en pakte me dochter uit zijn armen en ging naar buiten om op adem te komen...want ik begon bijna te hyperventileren..Ik hield me echt heel erg moeilijk in..pff het is echt heel moeilijk ik hoop dat ik zo snel mogelijk hier aan geholpen word..

Sunshine38 - 25 dagen geleden.

@ Daphne ..ook heb ik jouw verhaal even gelezen, het is te gek voor woorden hoe je schoonouders je voor het blok hebben gezet, want dat hebben ze gedaan op de dag van je bevalling en elk uur bellen, en dan OOK nog zeggen als het nu niet kan hoeft het ook niet meer. Ik had gezegd dan maar niet! DIT KAN ECHT NIET zoiets zeggen. Ze hadden respect moeten hebben voor jouw keuze en JIJ bevalt niet zij dus jij mag bepalen wat je wil, dat is voor iedereen weer wat anders, en als jij dat zo wilde die dag, dan gebeurde het zo, ik vind dit echt bizar en niet kunnen het gedrag van je schoonouders en dit gaat te ver gewoon. Ook het gedrag daarna van haar is weinig begripvol tegenover jou. Ik zou haar een keer uitleggen dat je het niet persoonlijk tegenover haar bedoelt, maar dat zij wel mag begrijpen dat je net moeder bent geworden en dat al jouw gevoelens dat je het kindje zelf wilt verzorgen en vasthouden heel erg normaal zijn. Persoonlijk vind ik dat mensen dit horen te snappen familie of niet. Net als bij dieren, waak jij het liefst over je kleintje....Als zij dit niet kan begrijpen of elke keer een heisa maakt of in huilen uitbarst ligt dit meer aan haar en heeft zij een issue dan aan jou. Jij hebt het zo niet bedoelt. Door haar gedrag komen er bij juist heel veel meer negatieve gevoelens over haar bij jou en gaat ze je zelfs van je wegduwen ik zou dit bespreken met je vriend. Geniet van je baby en laat niemand je gevoel verpesten. Liefs

Sunshine38 - 25 dagen geleden.

@Miek...het is een hele tijd geleden dat ik op deze site heb gekeken maar kort na mijn bevalling begin 2011 was ik hier ook veel te vinden omdat ik gewoon wist dat er iets niet klopte bij mezelf en mijn gedachten en somberheid niet gezond meer waren na de geboorte van mijn lieve allesje...Ik had dus een PPD Post Partum Depressie zoals het heet, ze zeggen ook nog wel postnatale depressie...Ik herken in jouw verhaal hier erg veel van en ik zou als ik jou was terug naar de huisarts gaan, gevoelens dat je niet blij bent met alles en dat je zelfs denkt de verkeerde keus te hebben gemaakt en je gewoon geen raad meer weet zijn niet gezond, dus ik zou om hulp gaan. Een troost is dat het ECHT allemaal wel goed komt, ik had dit zelf ook toen niet kunnen bedenken en geloofde het niet, ik zag het helemaal niet meer zitten en nu geniet ik zo van mijn kleine mooie meid elke dag en ben dolbij met haar terwijl in het begin herken ik dingen die jij nu ook voelt en ik zelf ben alleenstaande vanaf de zwangerschap dus moest dit allemaal alleen zien te ontdekken, maar dat maakt voor een PPD niks uit partner of niet, het overkomt je gewoon, het heeft met je hormonen te maken en geloof me er komt een tijd dat je erop terug kijkt zoals ik nu en denkt van jonge jonge wat een tijd was dat, maar zoek eerst hulp geef aan wat je precies voelt en denkt bij je dokter, en hoe erg het is, het is niet iets om over te schamen en de roze wolk bestaat niet geloof me, maar je hebt gewoon hulp nodig. Ik ben zelfs 2,5 maand opgenomen geweest en ben hier zo blij om achteraf want dit heeft me enorm geholpen. Het komt echt goed Miek, het heeft alleen tijd nodig en dan ben ook jij weer helemaal gelukkig met je kindje en je vriend. Liefs Sunshine.

zazu6 - 37 dagen geleden.

@nathalieke ze zeggen dat je 9 maanden ontzwangerd.Je lichaam heeft heel veel veranderingen ondergaan.Geef het de tijd om te herstellen.Je kan altijd contact zoeken met een dietist of aangezien de zomer eraan komt lekker veel wandelen met de kleine meid om wat calorien te verbranden.Ik ben nu bijna 35 weken zwanger en 13 kilo bij en ik heb er ook moeite mee hoor.Het is gewoon niet makkelijk.Je gaat wel weer in je kleding passen! Wees niet te streng voor jezelf.Je hebt een hele prestatie geleverd dus wees lief voor jezelf!!!! sterkte!

Nathalieke23 - 38 dagen geleden.

vaak schrijf ik niet op deze site, maar vandaag heb ik het even nodig. ik heb het gevoel dat alleen hier mensen zijn die me zouden kunnen begrijpen. ik voel me sinds een paar weken echt niet goed in men vel. het heeft niets met men kleine meid te maken volgens mij. zij is de enige die me kan opbeuren. dus echt een PND lijkt het me niet. ik voel me vooral niet goed bij men uiterlijk. ik ben 28kg bijgekomen tijdens men zwangerschap. moet er nu nog 10 kwijt, maar nu zie ik het niet meer zitten. het lijkt alsof ik elke dag de confrontatie aan moet met de spiegel en met men oude kleding. ik wou zo graag dat ik terug in men oude broeken zou passen... ik ben nog steeds verplicht om men zwangerschapskledij te dragen :( soms denk ik dat het allemaal nog wel meevalt, maar dan zie ik mezelf op een foto en dan komen de tranen weer. ik weet wel dat het allemaal zijn tijd nodig heeft, maar toch kan ik men gevoel niet veranderen. misschien dat ik me beter ga voelen als ik dit gepost heb, had gewoon nood om het aan iemand te vertellen. sommige zullen nu wel denken dat er wel ergere dingen zijn, maar voor mij is dit gewoon een heel groot probleem geworden. alvast bedankt om even naar me te luisteren.

patriezje - 41 dagen geleden.

@daphne ook ik wil effe reageren op jouw ik ken jouw gevoelens precies ik heb ze namelijk ook naar mijn schoonmoeder ik wil niet dat ze aan mijn zoontje komt of er eigenlijk alleen al naar kijkt want niet goed is van mezelf natuurlijk. ze is gewoon zo opdringerig dat ik soms effe aan de hendel meot trekken en dan is zei weer kwaad ik kwaad dus dat schiet niet op. ik probeer nu gewoon met vrede te leven en maar effe goed te slikken als ze weer aan komt zetten. maar het meot natuurlijk wel van 2 kanten komen dus als ik eindelijk eens effe bezig ben met mijn zoontje dan meot ze er weer neit door heen komen walsen en hem zo van mijn schoot pakken zonder te vragen want jah dat deed ze dus ook wel eens en dan wast echt oorlog maaar goed je meot het met je schoonmoeder doen je hebt ze enit voor het uitkiezen

Proudest.Mommy - 42 dagen geleden.

@daphne89 soo herkenbaar.mijn zoontje is dan nu bijna 2 en heb nog af en toe wel dat ik echt denk bij me schoonmoeder grrrrr waar bemoei je je mee. Maar had het eerst ook echt heel erg, ze hoefde maar zijn dekentje een beetje recht te legge en ik irriteerde me al dood aan haar,of sokje weer aandoen als die uitviel dan ging ik soms echt keihard dat sokje uit dr hande trekke van ho is dat doe ik wel. terwijl ik eigenlijk nooit problemen met haar (gehad)heb. Als ik aan mijn zwangerschap terug denk denk ik dan ook echt aan stress stress en stress-.- toevallig hebben wij het dan met onze schoonmoeder... Maar echt hoe ouder mijn zoontje werd hoe vrijer ik mij weer voelde qua spanning en dus ook hoe meer ik mijn schoonmoeder weer ging accepteren...zou het bij ontzwangeren kunnen horen? Heb echt geen idee, maar denk dat wel goed gaat kome:)

zazu6 - 43 dagen geleden.

@mieke wat dacht je van opnieuw een opnamen samen met je kind en medicatie om je depressie te beteugelen? Zodra jij je beter gaat voelen ben ik overtuigd dat de rest ook goed komt.

daphne89 - 43 dagen geleden.

Hallo, ik zou graag mijn verhaal willen doen en reacties van moeders krijgen wat ik het beste kan doen. Ik ben zo'n 5 maanden geleden bevallen van een geweldige zoon. De relatie met mijn schoonouders is nooit echt top geweest, gewoonweg omdat zij totaal andere mensen zijn dan ik. Maar tijdens de zwangerschap ging het verrassend goed. We gingen meerdere malen per week daar eten, hun ook bij ons, konden leuk praten etc. Zelfs mijn moeder stond ervan te kijken en vond het leuk dat het zo goed ging. Na de bevalling is dit compleet veranderd, en dat ligt voornamelijk bij mij. Mijn schoonouders zijn erg bemoeizuchtig en daar heb ik me altijd al aan geirriteerd, Het begon al op de dag van de bevalling zelf. Wij hadden aangegeven dat wij zouden bellen als ze langs konden komen wanneer wij er klaar voor waren. We kregen natuurlijk ieder uur een telefoontje met de vraag wanneer ze konden komen. Na de 5de keer bellen zeiden ze zelfs als we nu niet kunnen komen hoeft het ook niet meer. Daar was ik erg boos over aangezien mijn ouders wel het geduld hadden en rustig afwachtten. Maar goed, de dagen erna is het 'haat-gevoel', en dan vooral naar mijn schoonmoeder toe, alleen maar gegroeid. En ik zit er nu nog steeds mee. Ik vind het vreselijk als ze onze zoon vast heeft en ik weet niet waarom. Ik word al boos bij de gedachte. Met kerst zaten ze bij ons thuis en toen ik onze zoon de fles wilde geven vroeg ze zal ik hem de fles geven? Ik heb toen gezegd dat ik hem liever zelf de fles gaf. Ze heeft toen geen woord meer tegen me gezegd, zijn vroeg naar huis gegaan en kreeg later van mijn vriend te horen dat ze me niet meer wilden zien. Nog niet zo lang geleden zijn we naar mijn schoonouders gelopen en onze zoon lag lekker in de kinderwagen te spelen en geluiden te maken toen ze vroeg of ze hem eruit mocht halen. Zonder na te denken reageerde ik gelijk met nee, laat hem maar lekker spelen. Zij is toen naar binnen gegaan, heeft gehuild en vanalles tegen mijn vriend geschreeuwd. Heel eerlijk, ik vind het vreselijk dat ik zo'n haat-gevoel naar mijn schoonmoeder heb, maar ik kan er echt niks aan doen.Niet alleen mijn schoonouders en vriend lijden hieronder, maar ook ik. Zodra ik haar zie word ik heel stil en wil ik niet dat ze aan mijn zoon komt. Dat is toch eigenlijk te idioot voor woorden?? Mijn vriend en onze relatie lijdt hier ook enorm onder. Hij vindt het vreselijk hoe de situatie nu is en staat tussen ons in. Mijn vriend is iedere week een paar dagen en nachten weg voor werk, dus zodra hij weer een paar dagen thuis is wil hij graag bij zijn ouders op bezoek met onze zoon. Ik schaam me heel erg, maar ik verbied hem dat. Ik wil gewoon absoluut niet dat hij met onze zoon naar zijn ouders gaat. Ik krijg het al warm bij de gedachte dat zijn moeder dan met onze zoon op schoot zit. Ik zou gewoon graag in contact willen komen met moeders die na de bevalling ook opeens een bepaalde persoon niet meer moest. Ik ben 24 uur per dag, 7 dagen in de week thuis bij mijn zoon, dus ik moet zeggen dat ik wel erg beschermend ben en eigenlijk overal bij wil zijn als het om mijn zoon gaat. Herkent iemand dit?! Hoe is dit op te lossen? Hoe raak ik mijn haat-gevoel kwijt? Hoe kan ik hier het beste aan gaan werken? Iemand?!

miek13 - 43 dagen geleden.

Hoi was ik weer en wil gewoon me verhaal ff van me aftypen.. het gaat nog steeds niet goed met me. Ik mis mezelf hoe ik voor de zwangerschap was heel erg en mis het heel erg met zn tweetjes zijn het klinkt misschien heel egoistisch maar vraag me ook steeds af of het de juiste keuze is geweest om zwanger te worden. Ik weet het, het is nu eenmaal zo ik heb een zoontje maar het doet me zo weinig. Kan ook niemand uitleggen hoe ik me voel en wat er in me hiifd omgaat. vaak heb ik gedachten dat ik zo echt niet verder wil en ga me niet vertellen dat ik hulp moet zoeken want die heb ik genoeg. Alleen helpt mij dat niet. kan me moeilijk bezig houden met me zoontje besef ook nog steeds niet echt dat ik moeder ben. verdiep me weinig in hem en hou me weinig bezig met hem. Als hij lacht diet me dat weinig terwijl dat juist prachtig moet zijn.. ik wil en kan zo niet verder en heb me vertrouwen al zo goed als opgegeven dat t ooit goed komt. elke dag voelt als overleven vind dit niet eerlijk tegenover mijn vriend en.zoontje. oo voel je je schuldig na mensen bij wie kinderen krijgen niet zomaar lukt. herkent iemand zich in mijn verhaal?? Je mag me ook altijd een pb sturen.. voel me namelijk nog steeds heel erg alleen en niet begrepen. liefs miek

diepvrieskipje - 50 dagen geleden.

@miek:.. ik herken je verhaal wel enigzins. Ik ben vorig jaar 11 mei bevallen van een zoontje.. heb er lang op moeten wachten voor ik zwanger was, ( 18mnd) en gelukkig een voorbeeldige zwangerschap en supersnelle bevalling. daarover totaal geen klagen dus.. ik genoot enorm van wat me overkomen was.. tot.. 3 weken later.. toen kregen we slecht nieuws.. toen bleek mijn schoonmoeder plotseling ongeneselijk ziek te zijn en een levensverwachting had van destijds nog een half jaar tot jaar.. wat ging ik kapot.. kapot van binnen.. je bent nog aan het herstellen van je bevalling.. hormonen die een loopje met je nemen.. liep van s'ochtends tot 's avonds laat te huilen.. zodra ik bij de kleine kwam of hij begon te huilen.. ja hoor ging ik weer.. huilen huilen huilen.. ik ging er bijna aan onderdoor.. ik wist het allemaal niet meer.. ik voelde het als mijn schuld.. hoezo denk je dan.. het gezegde luid: voor ieder nieuw leven gaat er weer 1 weg van de wereld.. nou dat nam ik heeeeeeeeeel letterlijk.. ik was de boosdoener.. mijn schoonmoeder moest sterven door de geboorte van mijn zoontje.. ( hoe krom kan je denken maar oke).. mijn ouders hebben me bijna bij de HA op de stoep gezet om me te laten opnemen omdat ik echt letterlijk er aan onder door ging.. ik kon niet meer naar me zoontje kijken.. kon hem niet meer verzorgen.. kon zelfs even niet meer van hem houden.. en ook daarom ging ik me nog schuldig voelen.. dus men was terecht bezorgd om hoe ik eraan toe was.. maar gelukkig na veeeeeeel huilen en veel steun van familie ben ik er zelf weer bovenop gekomen.. maar dat was helaas allemaal te wijten aan hormonen.. en teveel indrukken en belevenissen in een te korte tijd.. dus misschien komt dit vanzelf wel weer goed met je.. en hopelijk heb je veel steun aan mensen om je heen die je een beetje in de gaten houden.. en je voornamelijk laten praten.. dat was mijn redder.. praten en huilen.. alles eruit laten komen.. hopelijk heb je hier wat aan.. en anders is mijn advies.. luister naar je eigen gevoel.. en blijf hameren bij de HA om hulp als het naar jouw gevoel nodig is.. jouw gevoel liegt niet!!!!

karin1 - 53 dagen geleden.

jeetje jamilla2008, wat een heftig verhaal zeg. hoe gaat het nu dan?

jamilla2008 - 54 dagen geleden.

@ Karin 1 laat eens onderzoeken op Kiss Syndroom!! ik ben zwanger (8wk en 3 dg)en heb een dochtertje van 3 jaar. bij me dochtertje van 3 jaar was een dramatische zwangerschap ,tot bevalling en de eerste anderhalf jaar toe. Haar vader was weg bij de 20 weken echo ,toen we hoorden dat ons dochtertje meerdere afwijkingen had, dus vanaf die tijd stond ik er alleen voor,nu heb ik gelukkig een nieuwe lieve vriend. Me dochtertje is inmiddels 9 x geopereerd en dan de dingen nog die ze gehad heeft en waarvoor ze behandeld is met medicijnen en therapie. ze had een open lipje(al gesloten bi 4 mnd) kaakje pas later +- bij 8jr ,open kaakje,VSd aan haar hartje (ook gesloten bij 7 weken open-hart operatie zie op me profiel ) 5x traanbuizen ,1 xcombinatie van buisjes en amandelen en ,1x buisjes appart. daarbij dachten ze in het begin aan reflux en hebben ze lang gedacht en daar alles op aangepast , en 8 weken laten lopen met haar huilend en alleen slapend op de arm ,behalve snachts (zo appart )want als ze plat lag achteraf! deed dat pijn,,,tot bleek dat ze het KiSS Syndroom!! had.en ik niet overbezorgt was wat ze dachten omdat ze aan haar hartje was geopereerd en zoveel mankeerde Meestal heeft een baby dit wanneer er een zware bevalling was of met vacuum dan komt het het meeste voor dan is er een nekwerveltje verschoven.Wij moesten na manuele therapie 2 x geweest en was ze helemaal klachtenloos,terwijl wij dachten tijdens die therapie ,stelt niks voor wat ze doen dat kan ik ook ,als dat moet helpen maar tot me verbazing hielp het echt. de afwijking aan haar hartje hebben we zelf min of meer ondekt toen we 112 belde zeiden ze ademt ze nog ,Ja Dus ? dan bel je huisarts maar, wij na de eerste hulp en daar weggestuurd nadat ze haar met 5 verpleegkundige na 3 kwartier wakker kregen net 1 week oud.week erop bij schisis team vertelde we dat en lieten haar nakijken en bleek ze hart patient mocht niet mee na huis met ambulance overgbracht na een ander ziekenhuis en weet je wat die cardioloog zei ,,,,Ik wou dat dokters meer na Moeders luisterden dan naar al die apparatuur,want uiteindelijk hebben die meestal uiteindelijk toch gelijk!!!!! dus niet zo onzeker Dames!!! kom op voor jezelf en voor je kind als je denkt dat er iets niet goed is...... goed je mond opentrekken dat je je niet weglaat sturen

dmhoog - 56 dagen geleden.

@miek13 Ik ben via het ZH bij een maatschappelijk werker gekomen, bij jeugdzorg en heb zo ambulante zorg gekregen. Ik wilde mijn kind van de trap gooien omdat ik niet meer tegen izjn gehuil kon. de rest van het verhaal spaar ik je maar je gevoel herken ik deels, deels omdat ik al een dochter had en daar wel alle gevoelens voor had. Ik weet alleen dat mijn huisarts mij wel hoorde en het CB mij ook enorm hielp. Misschien hebben zij een ingang voor je! SUCCES

girls mam - 60 dagen geleden.

hey miek als ik jou was zou ik naar je huisarts gaan en vragen om hulp of die je kan door verwijzen dat zou jou goed doen en je kindje ook weet je vriend hiervan of niet??

miek13 - 60 dagen geleden.

Hallo dames wil hier even mijn ei kwijt.. ben 3 maanden geleden bevallen na. een helse zwangerschap met hele zware depressie en psychoses. waarvor ik ook 2x opgenomen ben geweest. maar nu het volgende. mijn zoon is geboren maar voel me helemaal geen moeder en ook heb ik het gevoel niet echt liefde te voelen en te beseffen dat het mijn zoontje is. een band heb ik bijna niet. voel me heel erg schuldig erover heb al bij huisarts aangeklopt maar kunnen zo weinig. ook kan ik nuet echt genieten en voel me heel rot. zelf werk ik op een kdv en voordat ik zwanger was zei ik als ik zwanger was dan doe ik dit of dat weet niet meer waar het over ging maar waren verschillende dingen ook wist ik meer over ontwikkeling enz en ben daar nu helemaal ni mee bezig. soms vraag ik me ook af of ik wel de juiste beslissing heb gemaakt om zwanger te worden. het is zon lief mooi makkelijk mannetje die verdiend zon moeder niet. kan er echt om huilen.. niemand begrijpt je of wil je begrijpen en iedereen zegt t komt wel bla bla ma zo voelt het niet. je voelt je heel erg alleen.. is er iemand die dit herkent of weet wat ik moet?? Help me aub. xx

Gonzole24 - 61 dagen geleden.

pfff voelde me gisteren weer rot. Mijn vriend was gewoon om 12u al naar huis gekomen van werk. en maandag ook al eerder naar huis. Ik voel me dan weer schuldig. Waarom kan ik dit niet alleen? Ben ik dan echt zo zwak? Ik heb net de kinderarts gebelt voor een afspraak. Een belafspraak. Een gewone afspraak kon pas over paar weken ingepland worden! dus volgende week ga ik t hebben over eventuele medicijnen tegen mn zoontjes reflux. Ik hoop dat er dan verandering in ons dagelijks leven komt..

Stars - 61 dagen geleden.

Hallo Karin, wat rot meid, maar ik herken je verhaal, mijn dochter had ook (verborgen) reflux. Niemand die begrijpt hoe jij er overdag bij zit met eennhuilend kind... Mijn dochter kreeg ook losec mups. Daarnaast deed ik Nutriton in haar flesje, te koop bij de meeste drogisten/apotheken. Dat is van Nutricia en maakt de melk dikker zodat het minder makkelijk omhoog komt. Misschien eens proberen?

liselota - 62 dagen geleden.

heyhey, ik heb hier net een website gevonden, ik veronderstel dat jullie in Nederland wonen? Tis een NL site. veel succes ermee http://www.mamazorg.nl/

girls mam - 62 dagen geleden.

ja karin ik snap je meid ik heb dit ook afentoe voel me ik me zoo slecht en er is echt niemand die mij begrijpt dan hoop ik aven toe zoals je in films ziet dat er familie en vrienden voor je klaar staan maar nee hoor echt niemand en dat maakt het ook erger voor mij zelfs mijn vriend denk dat ik lui ben en als ik hem vertel hoe ik me voel dan lijkt het hem niks te schele dus ik heb echt leterlijk niemand maar ben er zelf bovenopgekomen en afentoe krijg ik die terugslag weer dan wil ik liever doodt opeens en is het leven echt niks gewoon en de andre dag voel ik me weer goed maar niks aan te do en ik heb niemand en daarom zou ik er wel voor andre mensen willen zijn want wij weten presies hoe we ons voelen end aar zouden wij ook andre mensen zo als ons kunnen helpen

mamarieta - 63 dagen geleden.

van koemelk allergie kunnen ze het ook krijgen. De medicijnen werken vaak pas na 1 week. Mijn zoontje heeft t ook. 8 weken constant gehuild, alleen van 0uur tot 4 uur niet. De rest? Een half uurtje als ik m bij me had. Voordeel is dat je hier in belgië zonder verwijzing naar de kinderarts kan en ik een fijne had die me geloofde. Strekken, buikkramp, scheten, hoorde er allemaal bij. Uitslag had hij niet. @gonzole, lekker je verhaal doen hier. Mijn mams zei ook elke keer, je pakt m te snel en je moet dit en dat en vroeger ging t niet zo en hadden we dat niet. Je bent sterk genoeg en je komt er wel. Ik had na mijn 1e ook flinke problemen. Door je hele hormoonhuishouding kan er vanalles omhoog komen. Ga hulp zoeken. Ik heb t ook gedaan en ben blij toe. Ik had niet eerder aan de 2e moeten beginnen, dat haalt je probleem niet weg. Met een huilbaby al helemaal niet. Hoofd omhoog! Je redt t wel! En karin jij ook!

karin1 - 63 dagen geleden.

heb ook de flex van difrax, help ook niet.ze krijgt voor refluc losec, helpt niet hoor

Reacties: Depressie na de zwangerschap

Meer reacties:

Leden

Meer forums: