Volg ons overal!

Lieve mamas,
Ik ben hier al onwijs lang lid maar lang niet geweest!
Ik heb twee dochters fleur en Sophie, fleur is nogal een zorgen kindje met een grote faal angst

Ik ben 09-09-2016 getrouwd, en we hebben een huis gekocht maar een nieuwbouw huis wat nog gebouwd moet worden.. en dat heeft dus al met al 6 maanden vertraging op gelopen en duurt nu zeker nog 11 maanden tot oplevering...

Maar ik ben dus niet meer gelukkig..
Mijn man is enorm negatief en egoïstisch (int chauffeur)
Praten heb ik al vaak geprobeerd maar helpt niks

Hij is gewoon gemeen zegt dingen als als ik wist dat je je eigen achternaam zou houden bij officiële documenten was ik nooit met je getrouwd en ga zo maar door..

Ik weet dus niet wat ik moet doen 😭

Reageer op dit topic

Maak een Babybytes account om zelf topics te openen in V&A


Reacties (27)    Verversen

1 2



  • Looni

    Vechten moet je samen doen. Evenals een normaal gesprek voeren. Lukt dat niet dan zou een vorm van relatietherapie een optie kunnen zijn. Maar ook dat moet je beide willen. Als 1 van de twee er niet voor open staat en de ander alleen staat te vechten heeft het geen zin.

    Voor mensen die gelukkig zijn in een huwelijk en nog niet eerder gescheiden zijn is een oordeel zo geveld. Die snappen niet waarom je bepaalde keuzes maakt. Dat mag maar trek je niks aan van wat volgens men hoort. Men weet niet hoe jij je voelt. Wil hij niet praten en is begrip voor elkaar te ver zoeken, zoek dan naar je eigen geluk. Als dat betekend scheiden dan is dat zo. Kinderen worden ook niet gelukkiger van twee ouders die bij elkaar blijven voor hun, en zien geen liefde tussen de twee mensen.. is ook niet goed! Ik ben ook gescheiden toen mijn kinderen twee en 8 maanden waren. Nooit spijt gehad! Ben nu ontzettend gelukkig en zwanger van nummer drie... succes! Denk aan jezelf... dan worden ook je kinderen gelukkig.

  • 3love

    En zo is het!

  • sannyk

    Bedenk wat je in hem aan trok in de begintijd en wat je toen zo leuk aan hem vond. Haal samen herinneringen op. Ga weer eens een keertje uit met zijn tweetjes. Besef dat kinderen veel vragen van een relatie en dat je hier als man en vrouw verschillend mee om kan gaan. En besef: dreigen met weg gaan helpt alleen wanneer je het ook echt meent!!!!! Sterkte.

  • gewoonmoeders

    kan het ook niet door het nieuwe huis komen? dat dat door de vertraging enzo veel stress oplevert waardoor jullie dat nu tegen elkaar afreageren?

  • MamavanSaar

    Wat ik me afvraag, is dit altijd al zo geweest? Je schrijft ik ben niet meer gelukkig. Maar ben je dat wel echt geweest met hem? Of is hij ineens zo veranderd de afgelopen jaren?

  • Barbamammie79

    Alles is inmiddels al gezegd.... met alle respect zou ik willen zeggen: vecht voor jullie huwelijk! Ga met elkaar in gesprek.... ga samen wandelen en praten. .. regel een oppas als de meiden in bed liggen. Of doe iets anders wat jullie goed vinden... Maar doe iets!
    Geef niet op bij de eerste echte dip...... jullie zitten nog best in de drukke jaren.... is ook best zwaar soms..... Maar kom op! Schouders eronder!
    Onze 3 oudsten zijn tieners nu.... dit jaar zijn we 20 jaar getrouwd. Ik weet waar ik over praat. Praat praat praat.... met elkaar! !!!

  • waldpiek

    Jullie zijn beide al niet meer voor rede vatbaar (vind ik). In plaats van elkaar te steunen, verzet je jezelf en probeer je afstand te creëren, echt zo'n voorbode van een scheiding. Ik denk echt dat je relatietherapie goed kan gebruiken! Als je uitelkaar gaat moet je ook nog jarenlang goed communiceren omdat er kinderen zijn.

  • strelitzia

    Jullie relatie gaat een dip door en dat overkomt alle (getrouwde) stellen. De stress van de nieuwbouwwoning, de zorgen om je dochter Fleur en je man die duidelijk nu niet lekker in zijn vel zit drukt op jullie relatie. Zaak om hieraan te gaan werken vind ik, desnoods met de hulp van een professional. Steeds dreigen om weg te gaan vind ik niet kies. Dan geef je mij het idee dat je het eigenlijk wel prima vindt en eigenlijk geen moeite in de relatie wilt steken. In de vraagstelling heb je het ook over ik en mijn ipv wij en ons. Neem aan dat je man niet altijd negatief en egoïstisch was want anders was je toch niet met hem getrouwd? Waar komt zijn gedrag vandaan? Hoe gaat het op zijn werk? Je noemt zijn beroep met een reden nietwaar?

    Tenslotte:
    De opmerking van je man dat hij boos is omdat jij je meisjesnaam behoudt op officiële documenten slaat natuurlijk nergens op. Alle vrouwen behouden hun meisjesnaam op officiële documenten, ook na het huwelijk. Als ik een (vlieg)reis boek, moet ik gewoon mijn meisjesnaam invullen.

  • yetka

    Misschien voelt je man zich heel erg afgewezen door je niet zijn naam draagt. Dit was voor hem wellicht een heel belangrijk punt. Hij denkt misschien hoe kan ik met een vrouw zijn die niet eens mijn naam wil dragen wat doe ik hier, even heel hard gezegd maar dit kan een trigger geweest zijn. Neemt niet weg dat jou reden om je eigen naam te houden even valide zijn. Maar misschien hebben jullie dergelijke dingen nooit echt besproken. Probeer er vooral achter te komen waarom hij zo veranderd is. Voordat jullie gingen trouwen was het toen allemaal oké?

  • ElsaTdV

    Als ik jouw verhaal zo lees klinkt het alsof jouw man niet lekker in zijn vel zit en eigenlijk heel erg onzeker is. (Lees: zegt lelijke dingen omdat ik zijn achternaam niet gebruik) je geeft aan dat hij niet wilt praten. Ik zou zelf een brief schrijven waarin jij jouw gevoel uitspreekt en verteld wat het met jou doet. Ik zou niet gelijk hem beoordelen, maar hem de ruimte geven om ook zijn verhaal te doen. Blijkbaar zit hem iets dwars wat hij lastig vind bespreekbaar te maken. Mannen zijn helaas anders als wij vrouwen daarin.

  • B756

    Ik zou niet snel kiezen voor een brief. Dat is eenrichtingverkeer, je moet als lezer in 1x het hele verhaal over je heen laten komen zonder dat je kunt reageren. Dat kan heel erg aanvallend of overweldigend voelen. Bovendien kunnen de woorden op schrift door de lezer altijd anders opgevat worden dan je ze bedoelde. Of de lezer blijft 'hangen' op een stukje tekst waar hij het niet mee eens is, en dan gaat de boodschap verloren. Al met al is een brief voor mij echt een te groot risico op miscommunicatie en onbegrip.

  • ElsaTdV

    Persoonlijk kan ik in een brief beter mijn emotie tonen als wanneer ik het ter plekke zou moeten zeggen. Bij een brief kun je bewust nadenken en de tijd nemen om op te schrijven wat je denkt en voelt. Als je bang bent voor misvatting kun je hem indd altijd voorlezen. Mijn man vind het juist wel fijn dat ik het zo goed kan verwoorden, daardoor begrijpt hij mij beter. Als je het ter plekke uitspreekt heb je vaak veel emotie in je; waardoor je toonhoogte ook hoger kan zijn. Dat kan ook minder prettig zijn. Is denk ik persoonlijk, maar goed dit was een tip die voor ons goed werkt.

  • china dad

    Ja, precies dit.
    Verwijten zal wss alleen averechts werken, maar als je hem zover krijgt onder woorden te brengen wat er scheelt aan hem/jou/jullie relatie volgens hem/nog iets anders, dan heb je al een stap in de goede richting gezet.

    Hij moet doorkrijgen dat hij zijn gezin verliest als hij thuis een negatieve houding tentoonspreidt. Als hij dat beseft, dan zal hij ofwel veranderen ofwel meteen zeggen dat hij van de relatie af wil (en ik verwacht het eerste).

  • Official.mamaesz

    Relatie therapie wilt hij al niet lees ik, praten helpt niet. Maar hij wilt je ook niet kwijt, lees ik. Lijkt me eerder een man die niet helemaal goed weet wat hij wilt. Iedereen zegt wel eens gemene dingen maar om daarom niet meer gelukkig te zijn lijkt me vrij stug. Er moet meer spelen maar dat schrijf je niet, en uit het stukje wat ik lees kan ik niet veel halen, laat staan oordelen. 🤔 beetje verwarrend. Misschien een paar dagen bij je ouders oid logeren?

  • Sharon

    Het beste zou voor nu zijn dat als jullie beiden hierin nog willen slagen een relatietherapeute in hand nemen om te leren communiceren zonder verwijten.
    Mocht dit niet werken of een van jullie hier niet achter staan houdt het wel een beetje op. (Ik zie overigens niet wat zijn beroep hier mee te maken heeft )

  • Kez

    Aan zijn opmerking te zien had hij ook andere dingen verwacht van jou/het huwelijk. Jullie hebben dus alle twee iets anders voor ogen gehad van je huwelijk dan dat er in de praktijk gebeurt en reageren dat vervolgens op elkaar af. Had je geen kinderen dan had je gewoon op kunnen stappen, maar jullie hebben kinderen. Werk eraan. Leer communiceren. Zoek hulp. Vraag en vertel elkaar hoe je het graag zou zien en kijk hoe je daar aan tegemoet kan komen. Een huwelijk is een verantwoordelijkheid waar hard werken bij komt kijken. Succes!

  • B756

    Uit je stukje is het natuurlijk voor ons niet op te maken hoe erg het allemaal is. De drukte van kleine kinderen en zeker eentje met extra zorgen levert gewoon vaak een flinke relatiedip op. En het beroep van je man maakt het niet makkelijker om het als team te doen. Maar ik zou zeggen: volg je gevoel. Als je weg wilt, hoef je je niet tegen te laten houden door dat huis. Dat is hartstikke onhandig en je zult er misschien geld op verliezen, maar je gaat toch niet nog minstens een jaar bij hem zitten tot dat huis gebouwd is en je het weer verkocht hebt ofzo?
    Als je niet weg wil, práát met elkaar. Ik ben het wel met G@ia eens, relatietherapie lijkt me wat ver gaan. En ik kan me voorstellen dat je man er niet op zit te wachten, als je samen nog weinig geprobeerd hebt is therapie wel eem drastische stap ineens. Praten is niet makkelijk, maar een écht gesprek lijkt me wel nodig. Regel een rustig moment, beschuldig en verwijt niet, bedenk ook wat jouw aandeel in de situatie is, wat je wél wil en hoe je dat samen kunt bereiken.
    Maar zoals gezegd, op basis van een stukje kennen we de situatie natuurlijk niet goed. Maar dat het moeilijk is, geloof ik meteen. Sterkte!

  • Nog even!

    Waardoor is hij afgelopen jaar zo veranderd? Kan het zijn dat hij overspannen is ofzo??

  • G@ia

    Ik kan me voorstellen hoe je je voelt.
    Heb je hem wel eens gevraagd waarom hij zo doet? Heeft hij toevallig niet gewoon wat stress op zijn werk?

    Relatie therapie vindt ik wel heel extreem en echt ongezond vindt ik zijn gedrag ook niet in jou verhaal. (sorry moet een beetje lachen om de reacties hieronder.)

    Als ik jou was zou ik in ieder geval niet om deze reden uit mekaar gaan. Persoonlijk vindt ik het niet belangrijk als een man loopt te jammeren omdat ik zijn achternaam niet heb. Dat zijn geen prioriteiten in relaties vindt ik. En probeer om zijn opmerkingen te lachen, dat helpt ook. Hij wil ook niet bij jou weg, dus lijkt mij eerder dat hij jou plaagt, dan echt gemeen is, als ik het zo lees. (Zoals stelletjes net broer en zus worden in een huwelijk.)

    Onthou dat er ergere dingen zijn in het leven!


1 2

Populaire topics
Populaire blogs

Babynamen zoeken

Jongensnamen | Meisjesnamen | Top 50